نمی دونم چرا اینجا تصمیم گرفتم بنویسم ، حتی نمی دونم میای و می خونی یا نه !!!! اما می نویسم شاید طبق عادات گذشته ات اگر این نوشته رنجشی برات بوجود بیاره بیای و پاکش کنی ، شایدم هیچوقت نیای بخونیش !!!!

تقریباً یکسال اینجا هیچ چیزی نوشته نشده !

الان که دارم می نویسم یکبار کامل خوندم کل وبلاگ رو ! یه جاهاییش خندیدم و یه جاهاییش بغض... اما هیچ جاییش نگفتم کاش تموم نمی شد و بارها گفتم کاش هیچوقت شروع نمی شد نه بخاطر اینکه تو بد باشی نه ! بخاطر اینکه من و تو لایق هم نبودیم و تو لایق عشق من !!! می دونم خیلی اذیتت کردم می دونم قلبت رو شکستم ، می دونم عذاب کشیدی اما تو بزرگ کردی اشتباه من رو و من همیشه فکر می کردم حق با توئه...و چقدر خودمو کوچیک کردم و تو چقدر تحقیرم کردی !

یکسال و 3 ماهه که تموم شد ، که البته خیلی وقت بود که تموم شده بود و من بزور نگه داشته بودم تو رو نه ، بلکه اون ارتباط رو...

رفتنی بالاخره می ره و ما نمی تونیم کاری بکنیم ...

تو این یکسال با خودم می گفتم یعنی میشه ، یعنی می تونم بدون هادی تحمل کنم ؟ یعنی می تونم بشم همون دختر خندون و خوشحال قبل ؟ یعنی می تونم شب آسوده و راحت بخوابم ؟

الان می بینم که آره می شه ، دوباره زندگی کرد اونم با خوشی و شادی ، اونم با راحتی

عشقم پاک بود احساسم صادقانه بود... و خوشحالم بخاطر عشق و احساسی که تجربه کردم ...

و امروز با اطمینانی بیشتر می گم که دوست داشتن هزار بار و هزار مرتبه از عشق برتر و بالاتره ، و من افتخار می کنم که می تونم دوست داشته باشم ... و به قول یه دوست که میگه حس می کنم تازگیت رو ، می فهمم زنده شدی و احساست دوباره زنده شده ، راست می گن دوست داشتن زنده می کنه آدمو...

هرجا که هستی برات بهترینا رو آرزو می کنم و امیدوارم خوشبخته خوشبخت بشی...

قدر لحظه های خوب زندگی رو بدون ، می دونم که می دونی ...

موفق و پیروز باشی ...

دیگه هیچوقت اینجا نخواهم آمد ، اینجا هم به خاطره ها پیوست...

خداحافظ کلبه ای که همیشه برای من کلبه عشق بودی و هیچوقت خراب نشدی...

نوشته شده توسط :

**( شیرینی) **

**که تو از خودش، خود واقعیش دورش کردی بخاطر احساسی که بهت داشت **

روزگاری من و تو

عاشق هم بودیم

در شبی مهتابی

تو برایم خواندی :

نازنینم

عشقم

تکیه کن بر دستام

و دگر هیچ مخور

غم بی تکیه گهی

که منم تکیه گهت

و بدان ای گل من

که پناهت مردی است

که مثال کوه است

و چه آسان من خام

باورت می کردم

و نمی دانستم

تکیه کردن بر عشق

تکیه بر قامت سست باد است

گاهی اوقات سکوت بیانگر تمام حرفهاست...

مدت‌ها بود اینجا ننوشته بودم.

مطلب آخر و مطلب خداحافظی رو اومدم که بنویسم. مطلبی که زمانی تصورش هم برای خودم خنده دار بود و امروز فقط بغض به گلویم نشانده...

از 13 مهرماه 84 شروع به نوشتن کردیم... عاشقانه و صادقانه از دل گفتیم. از عشق گفتیم و از ادامه دادن مسیری که انتهایش سرابی بیش نبود...

امروز تمام آن حرف‌ها را حاصل ذهن بیمار خود می‌دانم. ذهنی که دیوانه کسی بود روزی و امروز در حسرت تمام آن آرزوهای شیرین، سیلی سرد زمستان را به نظاره نشسته است.

زمستانی که آنقدر سرد نیست و این بار نمی‌خوانم که "سلامم را تو پاسخ گوی" و تنها از خداحافظی می‌گویم. منم من سنگ تیپا خورده‌ی رنجور...

سکوت تلخی اشک به چشمانم آورد و خندان با خود می‌گویم که هنوز اشکی به روی گونه سر می‌خورد بل خاک ناپاک کلبه را تطهیر کند. کلبه‌ای که با عشق بنا شد اثری از مهربانی و صداقت در آن نیست. امروز هیزم‌های درون کومه از آتش عشقمان شعله‌ور نیستند و  بوسه‌ی تلخ اشک خداحافظی سوسوی زنبوری قدیمی آویزان از دیوار را به قهقرا کشانده است.

ساده بگویم. هیچ‌چیز دیگر شیرین نیست. امروز بی‌خودم... از خود بی‌خود شده‌ام و اختیار قطرات اشک هم دست من نیست. تنها خدا درد این دل را می‌داند. پایانش نباید اینگونه می‌بود و هست.

ساغر عشقمان از می تهی‌ست. قدح "ساقی" شکسته است. "عطر گل سرخ"، "عطر یاس" و نومیدی پاشید به همه‌چیز و "نیلوفر را اسیر مرداب" کرد.  "قاصدک هنوز تنهاست". "قلب‌های منتظر ما" در "کویر دل تنها مانده" است و دیگر "فرشته‌ها بار هیچ عشقی" به دوش نخواهند کشید.

آتش می‌کشم کلبه‌ای که دیگر عشقی در آن نیست. کبریت نفرت همه چیز را می‌سوزاند. اشک و آه نمی‌شناسد...

نقطه سرخط "."

***

1. آخرین پ.ن: به وبلاگ دوست خوبم شیرین سر بزنید.

از این به بعد در آنجا برایتان قلم خواهد زد:

del3eporde.blogfa.com

2. این هم یه تبریک عید به سبک ما ! عیدتون مبارک باشه...

پازل دل یکی رو بهم ریختن هنر نیست،

هروقت با تیکه های دل شکسته ی یک نفر

 یک پازل دل جدید ساختی

 هنر کردی...

پاوب:

مرا بسپار در یادت به وقت بارش باران

نگاهت گر به آن بالاست و در رقص دعا، قلبت مثال بید می لرزد

دعایم کن

دعایم کن

که من محتاج محتاجم...

آنچه امروز نوشتم،

همه تکرار مکررهاییست،

که ز عشق تو به هم بافته ام.

قلمم خسته زتکرار هجاهای من است.

آخرین شعر من،

این واژۀ پردادن نیست.

آخرین واژۀ من،

عشق تو را راندن نیست.

خوب میدانم از امروز

تو را جور دگر،

همچو آبی،

به تن خاطره خواهم پاشید.

شاید از حسرت نمناک تو یک جرعه عطش،

بوسۀ پنجره را پاک کند.

بعد از این رسم تو را،

شکل گل، باد، پرنده یا آه...

دیگر از خواب نخواهم پرسید.

بعد از این بغض نخواهد ترکید.

بعد از این قاب نگاهم حتی،

رنگ انکار به چشمان ترم خواهد ریخت.

من تو را نه به هوس،

نه به بی رنگی تکرار، نخواهم بخشید.

بعد از این هرچه ز تو جا مانده،

بی کلام و واژه،

به شکیبایی احساس خدا می بخشم.

آخرین واژۀ تکراری من،

من تو را هم،

به خدا می بخشم.

پاوب:

گاهی وقتا چقدر ساده عروسک می شویم!

نه لبخند می زنیم، نه شکایت می کنیم

فقط احمقانه سکوت می کنیم...

من صبورم اما  ...

 به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم

 یا اگر شادی زیبای تو را به غم غربت چشمان

 من صبورم اما . . .

 چقدر با همه ی عاشقیم محزونم !

و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ

 مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم .

 من صبورم اما . . .

بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم

 بی دلیل از همه ی تیرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ،

 از شب متروک دلم دور کند. . .

می ترسم .

من صبورم اما . . .

 آه . . .

این بغض گران صبر نمی داند چیست !